Bijna allemaal ruim voldoendes

Ohnee gelukkig is het satesaus. Hmmm om je vingers bij af te likken

Ik ben erg van het uitproberen als het om fysieke grenzen gaat. Sinds vandaag heb ik een nieuwe uitdaging: met losse handen fietsen. En mij kan niets overkomen want ik heb een helm op mijn hoofd. Alleen lijkt mama andere ideeën daarover te hebben .

Yara en Finnian zitten bij opa Frank en oma Marja in de auto. Oma zit achter het stuur.
Het heeft geregend, er liggen grote plassen op de weg. Eén plas is zo groot, dat de auto tot aan de wielen in het water verdwijnt.
´Zo, de auto is weer schoon aan de onderkant,´ lacht opa.
‘Het lijkt wel een zwembad,’ zegt Yara.
Even later is er weer een grote plas. Niet zo’n diepe als die eerste, maar als de auto erdoorheen rijdt, spat het water er aan alle kanten uit. Splash!
‘Weer een zwembad!´ juicht Yara.
´Weer fembad!´ roept Finnian.
Yara kijkt of er nog meer grote plassen zijn. ´Daar is nog een zwembad,´ roept ze. ‘Nog fembad!’ roept Finnian. ‘En daar nog eentje,´ roept Yara weer. Maar die plas is zo ver weg, daar kan oma niet doorheen rijden.
Dan zijn er geen plassen meer. Yara en Finnian gaan dus maar tekenen.
´Oma, tijt es, boom,´ roept Finnian. Het lijkt inderdaad een boom wat hij getekend heeft.
‘Knap hoor,’ zegt oma.
´Opa auto tekenen,´ zegt Finnian dan. Hij geeft het tekenbordje aan opa.
Opa tekent een mooie auto, en geeft het bordje weer terug aan Finnian.
Die maakt het bordje meteen schoon, en geeft het weer aan opa. ´Nog een keer,´ zegt hij.
Opa tekent dan een tractor. Hij geeft het tekenbordje aan Finnian.
´Nee, een auto,´ zegt Finnian. Opa lacht, en tekent dan weer een auto.
´Nou voor mij,´ roept Yara.
´Wat moet ik voor jou tekenen?´ vraagt opa.
‘Eh, een hartje en een bloemetje,’ zegt Yara.
Opa tekent een hartje en een bloemetje.
‘Nou een hartje, een bloemetje en een zonnetje,’ zegt Yara.
Opa tekent een hartje, een bloemetje en een zonnetje, en laat het aan Yara zien. ‘Zo goed?’
‘Eh, ik bedoelde eigenlijk twee hartjes,’ zegt Yara.
‘Twee hartjes?’ vraagt opa. ‘Is eentje niet genoeg?’
‘Nee, twee hartjes,’ zegt Yara. Dus tekent opa er nog maar een zonnetje bij.
‘Ja, zo is het goed,’ zegt Yara.
‘Nu gaan jullie zelf maar weer tekenen,’ zegt opa.
Maar dat hoeft niet meer, want de auto stopt bij Amsteloord 12.
Ze zijn weer thuis.
‘Zo, nu meteen door naar boven en naar bed,’ zegt oma. ‘Het is al zeven uur geweest.’
Voordat Yara gaat slapen, zet ze een kruisje bij de 11.
‘Moet ik morgen weer naar school?’ vraagt ze.
‘Ja, morgen is het maandag, dan mag je weer naar school,’ zegt oma. ‘Maar nu eerst lekker slapen.’
‘Nog een dikke knuffel,’ zegt Yara. Ze geeft oma een dikke knuffel.
‘Nou jij mij een knuffel geven,’ zegt ze. Oma geeft Yara een dikke knuffel. En dan gaat Yara lekker slapen. Welterusten!

‘Vanmiddag gaan we naar oom Roel en tante Nel,’ zegt oma Marja.
‘Wie zijn dat?’ vraagt Yara.
‘Je hebt ze weleens eerder gezien,’ zegt oma. ‘Op de familiedag. Ik zal wel een foto van ze laten zien.’
Oma zoekt op de laptop een foto waarop oom Roel en tante Nel staan. O ja, nu weet Yara het weer.
‘Hebben ze daar ook kindjes?’ vraagt ze.
‘Geen kleine kindjes meer, maar ze hebben wel veel speelgoed,’ zegt oma.
Als Finnian ’s middags uit bed komt, krijgt Yara eerst een pilletje tegen wagenziekte. Dan stappen ze allemaal in de auto, en ze rijden weg.
Als ze een poosje gereden hebben, vraagt Yara: ‘Hebben jullie een cd met kinderliedjes?’
‘Ja,’ zegt opa, ‘maar die ligt bij opa en oma thuis.’
‘Weet je wat?’ zegt oma. ‘Oom Roel en tante Nel hebben vast wel een cd met kinderliedjes. Misschien mogen we er wel eentje van hen lenen.’
‘Dan moet jij dat maar vragen,’ zegt Yara.
Als ze weer een poosje gereden hebben, zegt Yara: ‘Zijn we er al bijna?’
‘Nee, nog niet,’ zegt oma. ‘Als we er bijna zijn, zal ik het wel zeggen.’
‘Als we er bijna zijn, kan ik een versje zingen,’ zegt Yara, en ze zingt:
‘We zijn er bijna, we zijn er bijna,
Maar nog niet helemaal.’
‘Pluk je kaal!’ zingt oma erachteraan.
‘Dat hoort niet, hoor!’ zegt Yara.
‘Dat weet ik wel,’ lacht oma. ‘Maar dat zongen ze vroeger altijd bij mama op school.’
‘Zeker alleen de jongens,’ zegt Yara.
‘Dat weet ik niet,’ zegt oma. ‘Misschien zong mama het zelf ook wel.’
Als ze bijna bij het huis van oom Roel en tante Nel zijn, zegt oma: ‘We zijn er bijna, Yara.’
Dan gaat Yara zingen:
‘We zijn er bijna, we zijn er bijna,
Maar nog niet helemaal.’
En dan zingt ze er zachtjes achteraan: ‘Pluk je kaal!’ Ze moet er zelf om lachen.
Bij oom Roel en tante Nel krijgen Yara en Finnian allebei een glaasje limonade, en dan pakt tante Nel een heleboel speelgoed.
Yara en Finnian spelen een poosje met de knikkerbaan, en met de ballen. Ook zijn er twee handpoppen, die een liedje zingen als je met hun mond beweegt. En er zijn bakjes waar je een toren mee kunt bouwen.
Oma vraagt aan oom Roel en tante Nel of zij een cd met kinderliedjes hebben. Ja, oom Roel heeft er een heleboel. Opa Frank en oom Roel zetten de kinderliedjes op een stickie, voor in de auto.
Ze blijven ook eten bij oom Roel en tante Nel. De grote mensen eten rijst, en Yara en Finnian krijgen frietjes en een frikandel. Lekker!
Tante Nel maakt als toetje voor Yara een ijsje, en Finnian krijgt van oom Roel een schaaltje gele vla met slagroom erop. Jammie!
En dan gaan ze weer naar huis. Nu kunnen ze in de auto luisteren naar de kinderliedjes.
Dag oom Roel, dag tante Nel, tot de volgende keer!

Het is zaterdag. Yara hoeft niet naar school.
Vandaag schijnt het zonnetje. Hè, lekker!
Oma laat op de laptop aan Yara foto’s zien die papa en mama gemaakt hebben. Er is een foto bij waar er een aap bij mama op haar schouder zit. Dat is leuk!
Vandaag komen Myrthe en Thijmen bij Yara en Finnian. Oom Sander en tante Suus willen klussen, en daarom hebben ze gevraagd of opa Frank en oma Marja ook op Myrthe en Thijmen willen passen.
Yara vindt het leuk om met Myrthe te spelen. ‘Myrthe is mijn nichtje,’ zegt ze.
‘Heb je nog een nichtje?’ vraagt oma.
‘Ja,’ zegt Yara, ‘Cathelijne is ook mijn nichtje.’
‘En wie zijn allemaal jouw neefje?’ vraagt oma.
Dat zijn er een heleboel! Yara noemt ze allemaal: ‘Kyan, en Roan, en Ruben, en Robert, en Thijmen.’ Yara telt op haar vingers. ‘Ik heb vijf neefjes en twee nichtjes,’ zegt ze.
Yara en Myrthe spelen samen tot ze een boterham gaan eten. Omdat het zonnetje schijnt, eten ze in de tuin.
Na het eten gaat Myrthe slapen. Ze mag in Yara’s bed.
Finnian hoeft niet te slapen, want vanmiddag mogen Yara en Finnian met opa Joop en oma Anka mee naar de stad. Op de fiets. Yara doet een zomerjurk aan, en haar slippers, want het is zulk lekker weer!
Yara en Finnian hebben veel plezier in de stad. Bij het kasteel is een optocht, en ook zijn er allemaal kinderen die dansen, want het is vandaag feest in Woerden.
Als ze weer terugkomen, zit oma Marja met Thijmen in de tuin. Yara aait Thijmen over zijn hoofdje en geeft hem een kusje. ´Ik vind Thijmen heel lief,´ zegt ze.
Thijmen lacht naar opa Joop en oma Anka. ´Wat een lief jongetje,´ zegt oma Anka. Dan gaan opa Joop en oma Anka weer naar hun huis.
Als oom Sander en tante Suus klaar zijn met klussen, komen ze M yrthe en Thijmen weer ophalen. Maar eerst gaan ze met z’n allen eten. Poffertjes! Die lust iedereen graag. Met boter en poedersuiker. Jammie!
Na het eten gaan oom Sander, tante Suus, Myrthe en Thijmen weer naar hun eigen huis. En Yara en Finnian gaan onder de douche. Want ze hebben in de zandbak gespeeld, en nu zijn ze helemaal zwart!
Als ze onder de douche geweest zijn, krijgen ze een schone pyjama aan, en gaan ze lekker slapen. In een schoon bed! Welterusten!

Het is vrijdagmiddag. Finnian is op het kinderdagverblijf, en Yara is naar de BSO.
’s Middags komt tante Geerte. Zij komt bij ons eten, dat is gezellig!
Dan krijgen opa en oma een sms’je van papa en mama. Een sms’je is een soort briefje op de telefoon.
‘Gaan jullie achter de computer zitten? Dan gaan we Skypen,’ schrijven papa en mama.
Skypen is net als opbellen, alleen kun je elkaar dan ook zien. Daarvoor heb je een computer nodig.
‘Dan moet ik eerst gauw de kindjes ophalen,’ schrijft oma Marja terug. Oma en tante Geerte rennen naar de auto en rijden snel weg.
Eerst gaan ze Finnian ophalen, en dan Yara.
‘Kom mee, Yara, papa en mama komen zo op de computer,’ zegt oma.
Yara doet snel haar jas aan en rent met oma mee naar de auto.
Als ze thuiskomen, zet oma meteen de laptop aan. Papa en mama zitten al te wachten achter hun computer.
Dan ziet Yara papa en mama op de laptop. ‘Hoi, pap, hoi, mam,’ zegt ze.
Papa en mama zijn blij om Yara en Finnian te zien. ‘Hoe is het met jullie?’ vraagt mama.
‘Goed,’ zegt Yara.
Mama vertelt dan dat het bij papa en mama al donker is. In Nederland is het nog maar zes uur, maar bij papa en mama is het midden in de nacht, twaalf uur.
‘Hoe kan dat?’ vraagt Yara.
‘Omdat papa en mama in zo’n ver land zijn,’ legt oma uit. ‘Daar is het een andere tijd. Als het bij ons avond is, is het bij papa en mama nacht. En als het bij ons ochtend is, is het bij papa en mama middag.’
Papa en mama laten zien dat buiten de lichten al aan zijn, en dat het verder al helemaal donker is.
Finnian ligt op de bank. Hij heeft niet geslapen op het kinderdagv erblijf, en is nu heel erg moe.
‘Hé, Finnian,’ roept papa hem. Oma houdt de laptop bij Finnians gezicht. ‘Kijk eens, papa en mama.’
Maar Finnian heeft geen zin om met papa en mama te praten. Dus gaat Yara maar weer voor de laptop zitten.
Als Yara klaar is met praten, gaat ze met tante Geerte spelen. Oma praat nog even met papa en mama. Dan moet mama gapen. ‘Nou, wij gaan nu maar naar bed,’ zegt ze.
‘Zwaai maar naar papa en mama,’ zegt oma. Yara zwaait, en ook Finnian doet een heel klein zwaaitje.
‘Tot de volgende keer!’ roepen papa en mama.
‘Tot de volgende keer!’ roept Yara.
En dan gaat de laptop weer uit.